Elektroterapią nazywa się dział lecznictwa fizykalnego, w którym do celów leczniczych wykorzystuje się prąd stały oraz prądy impulsowe małej i średniej częstotliwości.
Najczęściej w leczeniu wykorzystuje się następujące zabiegi:

• Galwanizacja - zabieg wykonywany jest za pomocą prądu stałego. Elektrody podłączone do źródła prądu umieszcza się w odpowiednich miejscach na skórze. Działanie lecznicze polega na zmniejszeniu pobudliwości nerwów oraz działaniu przeciwzapalnym wykorzystywanym w leczeniu nerwobólów, przewlekłych zapaleń nerwów, splotów i korzeni nerwowych, tkanek miękkich, zespołów bólowych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa oraz wypadnięcia krążka międzykręgowego. Wywołane przekrwienie naczyń pomaga w leczeniu porażeń wiotkich oraz zaburzeń krążenia obwodowego. Galwanizacje podłużną stosuje się po złamaniach kości w przypadkach zaburzeń zrostu.
  
• Jonoforeza lub jontoforeza - Zabieg polegający na wprowadzeniu jonów działających leczniczo do tkanek miękkich siłami pola elektrycznego. Do jonoforezy mogą być używane wyłącznie związki chemiczne, które ulegają dysocjacji elektrolitycznej. Celem wprowadzenia przez skórę leków, np. lidokainy, hydrokortyzonu, jodu czy wapnia, wykorzystuje się prąd stały. Jonoforezę z użyciem lidokainy stosuje się w nerwobólach, zespołach rwy kulszowej, bólach kręgosłupa oraz stawów. Jonoforezę z użyciem hydrokortyzonu stosuje się w stanach zapalnych skóry, urazach tkanek miękkich drobnych stawów i pochewek ścięgnistych. Jod wykorzystuje się w przerośniętych bliznach i przykurczach bliznowatych a wapń w przypadku utrudnionego zrostu kości i zespole Sudecka. W zależności od zastosowanego leku uzyskuje się działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne oraz zmniejszenie napięcia mięśni.
  
• Elektrostymulacja mięśni - do stymulacji mięśni i nerwów wykorzystywany jest prąd impulsowy (płynący z przerwami). Elektrody umieszcza się na skórze, w odpowiednich miejscach, zwanych punktami elektromotorycznymi. Celem takich zabiegów jest pobudzenie mięśni do skurczu, co zapobiega ich zanikom oraz usprawnia upośledzone grupy mięśniowe. W trakcie przepływu prądu impulsowego mięśnie kurczą się i odpoczywają. Najczęściej wykonuje się elektrostymulację mięśni porażonych, w których doszło do uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za wywołanie skurczu. Zabiegi elektrostymulacji mają na celu wzmocnienie siły i masy mięśniowej, poprawę krążenia obwodowego oraz eliminację ruchów zastępczych, które utrudniają usprawnianie chorego. Do masażu prądem bodźcowym wykorzystuje się prąd impulsowy Traberta, który wprowadza mięśnie w drżenie o częstotliwości ok. 140 Hz i powoduje ich rozluźnienie. Prąd ten najczęściej jest stosowany w chorobach zwyrodnieniowych stawów, zespołach bólowych kręgosłupa, nerwobólach, pourazowych bólach mięśniowych, stanach przebiegających ze wzmożonym napięciem mięśni i zaburzeniach krążenia obwodowego.
  
• FES - do tego typu elektrostymulacji czynnościowej wykorzystywany jest prąd impulsowy o małej częstotliwości. Mięśnie pobudzane są do skurczu serią impulsów wyzwalanych w określonej fazie ruchu. Tego typu zabiegi najczęściej stosuje się do stymulacji nerwu strzałkowego celem reedukacji chodu u osób z niedowładem lub porażeniem połowiczym. Obecnie trwają badania nad wykorzystaniem elektrostymulacji FES u osób z uszkodzeniem rdzenia kręgowego i porażeniem kończyn dolnych, tzw. FES wielokanałowa polegająca na odpowiednio zsynchronizowanej w czasie stymulacji grup mięśni imitując ich prawidłową pracę podczas chodu.
  
• TENS - Przezskórna stymulacja elektryczna - do tego rodzaju elektroterapii stosuje się prądy impulsowe małej częstotliwości, o przebiegu prostokątnym, trójkątnym lub sinusoidalnym i częstotliwościach od 0,5 do 150 Hz. Podczas zabiegów stosuje się prąd o niskim natężeniu, poniżej progu bólowego, co wywołuje wyraźne uczucie mrowienia i wibracji. Stymulację TENS najczęściej wykorzystuje się do zwalczania bólu pourazowego, po przebytych uszkodzeniach nerwów obwodowych oraz punktach bólowych (miejscach na ciele wywołujących ból "trigger points").
  
• Prądy wysokonapięciowe HV - stosowany jest podwójny impuls trójkątny o krótkim czasie trwania i wysokiej amplitudzie. Napięcie prądu dochodzi do 500 V a częstotliwość mieści się w zakresie 1-125 Hz. Krótki czas trwania impulsu (20-100 ľs) pozwala na zastosowanie tak dużej amplitudy. Najczęściej zabiegi te stosowane są w leczeniu ran i obrzęków i charakteryzują się stosunkowo dużą skutecznością. Ponadto stymulacja powoduje działanie przeciwbólowe, masaż mięśnia oraz jego rozluźnienie. Celem uzyskania silniejszego działania przeciwbólowego w trakcie zabiegu co kilka minut zmienia się polaryzacje.
  
• Stymulacja mikroamperowa MES - wykorzystany w tej metodzie prąd impulsowy osiąga natężenie zaledwie kilku mikroamperów. Przepływ prądu mikroamperowego wspomaga działanie naturalnych sił elektromotorycznych, które powodują ruch jonów wewnątrz organizmu. Terapia MES ma szczególne znaczenie w przypadku stanów chorobowych powodujących zaburzenie naturalnego ruch jonów w organizmie. MES wywołuje również typowe zjawiska elektrochemiczne. Stosowanie tego typu prądów ma działanie przeciwbólowe oraz wspomaga gojenie.
  
• Prądy diadynamiczne DD - zwane inaczej prądami Bernarda. Do terapii wykorzystywany jest prąd stały, na który nałożony jest jednopołówkowo wyprostowany prąd sinusoidalnie zmienny (prostowanie prądu sinusoidalnie zmiennego). W ten sposób uzyskuje się kilka postaci prądów, np.: DF, MF, CP, LP, RS oraz MM, które mają odmienne działanie na poszczególne tkanki. Do terapii wykorzystuje się elektrody cyrklowe, punktowe lub płytkowe. Prądy DD powodują wzrost aktywności naczynioruchowej, polepszają ukrwienie tkanek i tym samym usprawniają procesy odżywiania i przemiany materii. Odgrywa to istotną rolę w leczeniu obrzęków powstałych po urazach oraz zaburzeń ukrwienia obwodowego. Działając na mięśnie szkieletowe powodują izometryczną stymulację i w końcowym efekcie ich przekrwienie oraz obniżenie napięcia. Prądy diadynamiczne najczęściej stosuje się do leczenia zespołów bólowych w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów, bólów pleców i kręgosłupa, zespołu rwy kulszowej, chorobach krążka międzykręgowego, nerwobólach splotu ramiennego, nerwu międzyżebrowego i trójdzielnego, zapaleniach okołostawowych np. stawu ramiennego, łokciowego. Terapia wykorzystywana jest również po urazach stawów, mięśni oraz ścięgien.
  
• Prądy interferencyjne - wykorzystywany jest prąd zmienny o średniej częstotliwości i generowany z aparatu w dwóch obwodach różniących się częstotliwością prądu. Po odpowiednim ułożeniu dwóch par elektrod na skórze, dochodzi do interferencji prądu wewnątrz tkanek. Powstała różnica w częstotliwości między obwodami wynosi od 0 do 100 Hz. Efekt terapeutyczny uzależniony jest od częstotliwości generowanego prądu i wywołuje działanie przeciwbólowe, zwiększa krążenie obwodowe, powoduje gimnastykę mięśni oraz zmniejsza napięcie współczulnego układu nerwowego